گاه می برید،  گاه یاد میگیرید

وقتي قبول مسئوليت نمي كنيم، نه تنها به ذهنيت قرباني بودن مي رسيم، بلكه ديدي غيرواقع بينانه از نحوه كار زندگي به دست مي آوريم، سرزنش مي كنيم و در نتيجه گزينه كنترل زندگيمان را از دست مي دهيم. اين ها سبب مي شوند كه امكان رشد را براي موفقيت از ميان برداريم و اين تراژدي حقيقي مسئوليت قبول نكردن است.

موفقيت واقعي يك سفر است. بايد در برخورد با آن ذهنيت بلند مدت داشته باشيم. بايد تمركز لازم را به دست آوريم و به جلو حركت كنيم. عذر و بهانه در حكم خروج از بزرگراه رسيدن به موفقيت است كه ما را به جايي نمي رساند. راه خروج را انتخاب كردن كار ساده اي است، اما ما را از مسير اصلي دور مي كند. با عذر و بهانه آوردن نمي توان به موفقيت رسيد. از اين رو لازم است كه به جاده اصلي برگرديم و همچنان به جلو حركت كنيم. اگر بخواهيم كاري كنيم و مسئوليت آن را بپذيريم راهي پيدا مي كنيم، اما اگر اين را پيدا نكرديم به عذر و بهانه مي رسيم. اين ممكن است فشار را از روي دوش ما بردارد و در كوتاه مدت حالمان را بهتر كند، اما در بلند مدت ما را به موفقيت نمي رساند.