وقتی به چشم های سخنران خیره می شویم، به تن صدای او گوش می دهیم، آسیب پذیری، هوش و علاقمندی اش را احساس می کنیم، در حال تمرین مهارت ناخودآگاهی هستیم که در طول صدها هزار سال در وجودمان نهادینه شده، مهارتهایی که می توانند قدرت ببخشند، اقتدار بدهند و انگیزه بیافرینند.
سخنرانی، سفری است که سخنران و مخاطب دوش به دوش هم و شانه به شانه با هم می پیمایند.
و سخنران، راهنمای این سفر است. اما اگر شمای سخنران می خواهید شنونده، همراهتان شود شاید نیاز باشد اشاره ای ضمنی به مقصد هم بکنید و سپس اطمینان حاصل کنید که تک تک گام هایی که در طی این مسیر می پیمایید به شما در رسیدن به این مقصد کمک می کند. در استعاره ی سفر، درون مایه، مسیر سفر را بنوعی نشانه گذاری می کند و به فرد اطمینان – می دهد که در طول مسیر جهش های ناممکن رخ نخواهد داد و در پایان، سخنران و مخاطب با هم به مقصدی رضایت بخش خواهند رسید.
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.